شيخ لطف اللّه از دانشمندان پارسا و فقيهان عابد و شايستهء روزگار بود و او و پدرش ( قابل ملاحظه است « * » ) و فرزندش شيخ جعفر و جدّ ادنا و اعلايش يعنى شيخ على ميسى از فقهاى بنام اماميه بوده‌اند . شيخ لطف اللّه چند فرزند پسر و دختر داشت و بزرگترين آنها شيخ جعفر يادشده بوده كه نماز جمعه را در عصر غيبت واجب عينى مىدانسته و خود هم در مسجد يادشده به اقامهء نماز جمعه مىپرداخته و به اقامهء آن ، مواظبت مىكرده و در همسايگى همان مسجد ( مسجد شيخ لطف اللّه ) به سر مىبرده است . شيخ لطف اللّه از بزرگانى بوده كه از مراتب عاليه دنيا و آخرت استفاده كرده و در نزد شاه‌عباس از اهميت ويژه‌اى برخوردار بوده است . شيخ لطف اللّه دو دختر داشت يكى از آنها را آميرزا حبيب اللّه صدر معروف ، به همسرى خود درآورد و از او وزير باجلالت آميرزا مهدى و برادرش آميرزا على رضا شيخ الاسلام اصفهان به وجود آمد و دختر ديگرش به همسرى آميرزا محمد مؤمن عقيلى استرآبادى درآمد و فرزندان ذكورى از وى به وجود آمدند كه در روزگار ما معروف

--> - مدرسه خواجه ملك مستوفى باشد كه در جنب مسجد شيخ لطف اللّه واقع بود و شيخ لطف اللّه در آن نيز تدريس داشته است . در صفحه 261 به بعد شرح كاملى از عالىقاپو ( باب‌عالى ) نوشته شده است - م . ( * ) مؤلف در مجلد سوم اين كتاب ، ذيل اسامى عبد الكريم از وى نام نبرده است و در اينجا هم با جمله « فلاحظ » وانمود كرده كه به چگونگى احوال او واقف نگرديده و يا از فقهاى بنام نبوده است در تكملة امل الآمل ، ص 267 مىنويسد : شيخ عبد الكريم از علماى قرن دهم هجرى بوده و مراتب علمى را از پدرش شيخ ابراهيم فراگرفته است و از وى به اخذ اجازه نايل آمده است و در آن اجازه به‌عنوان فاضل كامل تقى معرفى گرديده است و پدرش اجازه عملى و روائى به وى داده و صورت اجازه را علامهء مجلسى در آخرين مجلد بحار الانوار ، ج 108 ، ص 180 ، ايراد نموده و تاريخ آن اوايل ماه مبارك رمضان سال 975 ه . ق و در هنگامى بوده كه پدر و پسر در نجف اشرف به سر مىبردند و نسخه‌اى از الروضة البهيّة كه سال 985 ه . ق به خط خود استنساخ كرده و همچنين جزء پنجم مسالك الافهام را كه به خط او بوده و سال 984 ه . ق از استنساخ آن فارغ شده است ديده‌ام وى پدر شيخ لطف اللّه است كه به نام او اشاره خواهيم كرد يعنى مترجم حاضر - م .